Grasduinend in de Franse literatuur zet SKaGeN zijn zoektocht verder naar de zin en de onzin van het leven. En passant slaat het collectief zijn ankers diep in ons culturele bewustzijn. Noem het een opdracht: op de drempel van een nieuwe eeuw zoeken naar de wortels van onze cultuur. Om in hetzelfde zoeken te kijken waar de bloemen nog bloeien.

In “Door mijn schuld” (2005) baseerde SKaGeN zich op Le Bagne van Jean Gent. Voor “La Merde” leest het collectief er grondig De Pest van Albert Camus op na. Een bekend werkstuk over een stad in Algerije die ten prooi valt aan – wat had je gedacht – de pest. Metafoor voor het vagevuur. Wat? Een veroordeling tot elkaar. Onontkoombaar. En wat doe je dan? Er het beste van maken. Met elkaar. Door engagement, door liefde en doorzettingsvermogen. En kijk. Meteen zitten ze op een geliefkoosde werkproces . Wroeten en zoeken. En weggooien en opnieuw gaan zoeken naar oplossingen.

Een werkmethode die ook dokter Rieux toepast daar in Algerije, tussen de lijken, de ratten en andere hulpverleners. Terwijl de pestepidemie genadeloos om zich heen raast, gaan dokter Rieux en de zijnen onverdroten verder met het proberen genezen van mensen en het proberen voorkomen van nieuwe besmettingen. Uitzichtloos en vaak met de moed der wanhoop. Heeft al dat werk wel zin? Daar gaat het niet eens om. Het gaat om het doodeenvoudig vervullen van plicht. Naar best vermogen. Denk aan het Belgische identificatieteam dat na de Tsunami richting Atej vloog en je weet meteen dat deze thematiek niet volledig haaks staat op het alledaagse.

Zware woorden, lichte zinnen. SKaGeN snijdt niet zomaar zijn thema’s aan. SKaGeN vertrekt steeds vanuit het engagement – noem het sociaal – de mens en zijn bestaan beter te willen begrijpen en precies dat te communiceren. Het is in dat laatste dat de lichte danspas van SKaGeN opvalt. Hoe zwaarder het thema, hoe lichter de voeten over het podium dansen. Ook in “La Merde” mengt SKaGeN zachte humor met scherpe visie en hedendaagse vormgeving. Denk bij deze voorstelling alvast aan het filmische blue-key-principe dat je ook in “Dedayroom” (2004) zag. De personages worden live gespeeld, de rest is pixel en verbeelding. Een blauwe zee vol niets en daarin zes acteurs. Het resultaat is een projectie; met meubels, attributen, steden en de ‘merde’ uit De Pest. Wat je ziet is onoverkomelijk de setting uit het literaire meesterwerk. Wat je voelt is het vagevuur waarin elkeen met verenigde krachten werkt aan éénzelfde resultaat. En wat doe je dan? Eens slikken omdat je het herkent. Maar ook eens goed lachen. Om dezelfde reden.

Van en met: Korneel Hamers, Valentijn Dhaenens, Yves Degryse, Mathijs Scheepers, Bruno Vanden Broecke, Clara van den Broek, Eline Van Hoye, Barbara De Laere, Jeroen Wuyts en Geert De Vleesschauwer.
Maquette: Koen De Ceuleneer
Met de steun van de Vlaamse Gemeenschap
In samenwerking met De Tijd en Monty
Tournee van 2 maart tot 29 april 2006.

FOTO/VIDEO • PERS